Deze week stonden de kranten vol met foto's uit Japan.
In nrc-next stond een foto die me aansprak: bewoners hadden op een leegstaand (of leeggespoeld) terrein een tekst geschreven in meer dan manshoge letters. VOEDSEL.
Bij het zien van deze foto dacht ik aan de essentie van communicatie en grafische vormgeving. Hoe breng ik de boodschap in beeld, hoe zeg ik het. De tekst op de foto is een tot op het bot teruggebrachte mededeling, bedoeld voor helicopterpiloten en rescueteams in een vliegtuig.
Gelijktijdig dacht ik ook aan een foto in het onvolprezen boek De Ramp. Dit boek was zo'n beetje het enige boek in mijn ouderlijk huis met foto's, ik moet het ontelbare keren bekeken hebben in mijn honger naar beeld. Wat dat betreft heb ik geluk gehad: De Ramp is nog steeds een van mijn lievelingsboeken, alles eraan klopt. De ambitie om het uit te brengen (fondswerving voor de slachtoffers van de Watersnoodramp in 1953), de fotografie, de tekst, de chronologie.
Omdat ik van 1954 ben, in Dordrecht geboren en getogen ben, was de ramp van 1953 ook actualiteit voor me. Mijn ouders woonden in een dijkhuis in Dordrecht, in het onderhuis was de waterstand van 1953 goed zichtbaar in de kartonnen aftimmering van het fietsenhok. De verkleuring gaf aan hoe hoog het water daar had gestaan...
Foto boven: Brouwershaven, 1953, uit het boek De Ramp
Foto onder: nrc-next, 15 maart 2011
Geen opmerkingen:
Een reactie posten